12 Eylül Anayasasına HAYIR!

AKP Anayasasına HAYIR!

Bu İkiyüzlü Oyuna HAYIR!

12 Eylül 2010 tarihinde bir referandum gerçekleşecek.

Referandumda oylanacak olan bu paket bir demokratikleşme paketi değil, tam bir sahtekârlık örneğidir. İddia edildiği gibi 12 Eylül anlayışıyla ve kurumlarıyla hesaplaşmak gibi bir derdin de olmadığı aşikârdır. Çünkü 12 Eylül, 24 Ocak’tan ve sağ ideolojilerden ayrı düşünülemez. 12 Eylül’le gerçekçi bir hesaplaşmanın yolu, öncelikle ülkemize 30 senedir hükmeden liberal ekonomi politikalarını ve buna eşlik eden siyasal kültürü ters yüz etmemizden geçecektir!

Anayasa değişikliği paketinin asıl içeriği nedir?

AKP’nin önerdiği bu anayasa tadilâtı, 1980′de başlayan, 2001′den bu yana iyice azgınlaşan neo-liberal yasama zincirinin son halkasıdır.

AKP bu değişiklikle aynı zamanda, 12 Eylül’ün darbe kurumlarını, kendi iktidarını pekiştirmek adına yürütmenin egemenlik alanına dâhil etmeyi amaçlıyor. Oysa defalarca “demokrasi”ye zarar verdiğinden yana yakına şikâyet ettiği de bu kurumlardı, onun bu arenada var olmasını sağlayan da… Bu gerçek bize, burjuva standartları dâhilinde tanımlanmış bir demokratikleşmeden bile söz etmenin mümkün olmadığını bir kez daha söylüyor. Ve diyoruz ki; Demokratikleşme bu kurumları tamamen ortadan kaldırmamız ile gerçekleşecektir!

Hâlâ Hepimiz Türk isek Ne Değişiyor?

Demokratikleşme paketi olduğu iddia edilen bu pakette Kürt halkına, Alevilere, Ermenilere ve diğer tüm unsurların sorunlarına çözüm niteliğinde hiç bir düzenleme bulunmamaktadır. BDP bu paket sürecinde, parlamenter demokrasinin tüm yollarını, emekçiler ve halklar nezdinde hakkıyla kullanmış ve bunları parlamentoda tek başına göğüslemiştir. AKP’nin anti-demokratik ve diktacı anlayışına meclisteki muhalefet partilerinin ikiyüzlü yaklaşımı eklenince BDP yalnız kalmış, kürt halkının iradesi hiçe sayılmıştır. Halkların iradesini hiçe sayanlara da ikiyüzlü oyunlarıyla buna zemin açanlara da HAYIR diyoruz!

Yerindelik Denetimi: Hiç de Yerinde Değil…

Yerindelik denetiminin kaldırılması, toplumu karar alma mekanizmalarından dışlayan yürütmenin ve kurulların elini güçlendirecek olumsuz bir değişikliktir. Bu maddenin pakette yer almasının nedeni, son yıllarda özelleştirme ve ekolojik yıkım karşıtı davaların sayısının artması ve bunun neo-liberal hızlı yürütmenin ayağına dolaşmasıdır. Anayasa tadilâtı evet oyu aldığı takdirde, hükümetin, belediyelerin ve “bağımsız” düzenleyici kurulların, ayağına bağ olan hâkimleri kovmak için anayasal bir dayanak olacağı hesaplanıyor. Kamu yararını ve sosyal adaleti yok sayan bu düzenlemeye HAYIR diyoruz!

Grevsiz Toplu Sözleşme Hakkı Olursa Tekerleksiz Otomobil de Olur!

Kamu çalışanına “grevsiz toplu sözleşme hakkı” getirdiği iddia edilen değişiklik, toplu sözleşme hakkı değil, istisnasız tüm memurlara grev yasağı getirmektedir. Görüşmelerde uyuşmazlık çıkması durumunda son karar merciinin (uzlaştırma kurulu) kararlarına karşı yargı yolu kapatılmaktadır. Öte yandan, birden fazla sendikaya üye olma yasağının kaldırılmasının altında AKP yanlısı sağ sendikaları güçlendirmek yatıyor. Hal-i hazırda bir sendikaya üye olma hakkımızı kullanmamız bile engellenir ve hükümet buna duyarsız kalırken iki sendikaya üyelik hakkından bahsedilmesi tam anlamıyla sahtekârlıktır. AKP’nin, henüz yürürlüğe girmemiş yeni Sendika Yasası ve Özel İstihdam Büroları Yasası ile işyeri barajını yüzde 50+1’in çok üzerine çıkaracak olması bu sahtekârlığı bütünüyle gözler önüne seriyor. Örgütsüz ol, haklarını gasp edeyim diyen anlayışa HAYIR diyoruz!

Özgürlük, çıkmaz labirentlerden çok çok ötede…

Paketteki “Anayasa Mahkemesine bireysel başvuru hakkı” ile bir çeşit “Türkiye İnsan Hakları Mahkemesi”ne kavuşacağımız iddia ediliyor. Oysa bunun arka planında AİHM (Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi) ne gidecek başvuruları bitmek bilmeyecek iç bürokratik süreçlere yığmak, kontrol altında tutmak ve bu kanallarda eritmek yatmaktadır. 12 Eylül zihniyetinden kurtarmak,  ihlâl ettiği hakları çıkmaz sokaklara sürükleyen bu anlayışı yıkıp, yerine kendini gerçek kılan haklar ve özgürlükler bütününü yaratmamızdan geçecektir!

Pozitif Ayrımcılık Tabandan Başlar!

Anayasa değişikliği paketindeki kadınlara yönelik pozitif ayrımcılık uygulamalarının eşitlik ilkesine aykırı olarak değerlendirilemeyeceği öngörülüyor. Kadınların erkeklerle eşit olmadığı konusunda ısrarcı olan, “kadın-erkek eşitliği isteyen, kota isteyen Ruanda’ya gitsin” diyen bir Başbakanın olduğu bir ülkede anayasa değişikliği yoluyla toplumsal cinsiyet farkındalığı yaratılamaz. Pozitif ayrımcılık ilkesi toplumsal yaşantının en küçük ölçeklerinden başlayarak hayata geçirilmeli, kadınların toplumsal hayata katılmasını sınırlandıran koşullara karşı toplumsal cinsiyet perspektifli sosyal politikalarla pekiştirilmelidir. Pozitif ayrımcılık ilkesi kadınlar için uygulandığı gibi, LGBTT (Lezbiyen, gey, biseksüel, travesti, transseksüel) ler için de uygulanmalıdır. LGBTT’liği hastalık olarak niteleyen devlet bakanının istifa etmesi, anayasa değişikliğinden çok daha etkili bir adım olacaktır!

Bu İkiyüzlü Oyuna HAYIR!

CHP bu paket içindeki kandırmacaları ortaya koyan bir muhalefet yapmamaktadır. CHP’nin “hayır”ı, 12 Eylül ve darbe kurumlarının kendisinin değil de AKP eliyle devamınadır. AKP’nin toplumu daha da yoksullaştıracak neo-liberal düzenlemelerine HAYIR derken buna daha en baştan “evet!” diyen CHP ve taşeronlarına da HAYIR diyoruz!

12 Eylül Anayasasına HAYIR!

AKP Anayasasına HAYIR!

Bu İkiyüzlü Oyuna HAYIR!

Biz Türkiyeli sosyalistler, vicdan ve yargı gücü sahibi insanlar, Ortadoğu’nun parçası olan bir ülkede değil, dünyanın öbür ucundaki bir diyarda yaşıyor olsaydık da, bu yapılanlara karşı sessiz kalamazdık, kalamadık ve kalmayacağız. Bu yüzden Gazze üzerindeki insanlık dışı ablukanın son bulması için girişilen çabayı ve bu uğurda yaşamını yitiren yurttaşlarımızı saygıyla selamlıyoruz.

Bununla beraber, şu kayıtları düşmeden edemeyiz:

Kendi yurttaşı olan Kürtlerin var olma ve kendi politik-kültürel varlığını gerçekleştirme hakkı ile hala tam olarak barışamamış, 30 senedir akan kanı durduramamış bir devlet ve o devlete hükümet eden bir iktidar partisi ne kadar inandırıcı olabilir? Sünni İslam’ı kamu kaynakları ile fonlayan, okullarında zorunlu din dersini sürdüren bir anlayış, zulme karşı durabilir mi? Tarihinde gayri-müslim yurttaşlarına dönük hala yüzleşemediği gasplar, sürgünler, katliamlar olan bir siyasi gelenek Gazze ile dayanışmada etkili olabilecek mi? Türkiye’yi uluslararası kamuoyu nezdinde ve insanlık onuru indinde küçük düşüren uygulamalar ile tam olarak ayrışamayan İslami siyasal akımlar bu ablukayı yarabilecek mi? Ablukayı yarma çabası ile otoriteye, yani siyonizme ve emperyalizme itaati salık veren Fethullah Gülen’e duyulan saygı bir çelişki oluşturmuyor mu?

Biz sosyalistler hem hükümete hem de hükümetle ilişki içerisinde olan veya ona muhalif olan İslami hareketlere, yer yüzünde gerçekleşen tüm zulüm ve haksızlıklara aynı standardı uygulamaları çağrısını yapmalıyız. Türkiye’de yaşayan Kürtlerin, Alevilerin hakları ve taleplerine kulak vermeyenlerin, işçilerin özlük haklarına, kadın kurtuluş hareketine, eşcinsellerin var olma hakkına duyarsız kalanların, İsrail Devleti karşısında insani değerlerle uyuşacak uzun nefesli ve başarıya ulaşacak bir mücadele vermesi mümkün değildir.

…

İsrail içerisinde barış ve çözümden yana unsurlar hakim olana dek İsrail Devleti ile her türlü askeri ve diplomatik ilişkinin kesilmesini savunmak gerekmektedir. Bunun yanına ekonomik boykot, yani İsrail kökenli sermaye gruplarının ürünlerinin tüketilmemesi eklenmelidir. Kültürel ve akademik ilişkilerin dondurulması, bir diğer önemli adım olacaktır. Bu yüzden, Sosyalist Umut Derneği olarak, benimsediğimiz değerlerle uyum içerisinde gördüğümüz “Filistin için İsrail’e karşı Boykot Girişimi”ni candan destekliyoruz. AKP hükümetinin Gazze ablukasını dahili siyasi gayeleri için kullanmasının ve taşıma suyla meşruiyet değirmenini çevirmesinin önüne geçmenin yolu, İsrail Devleti ile hükümet arasında süregiden ilişkileri yüzlerine vurmak ve taleplerimizi daha yüksek sesle dillendirmek olacaktır.

Boykotun hedefinden şaşmaması ve sosyalist değerlerimiz açısından başarıya ulaşması için kulağımıza küpe etmemiz gereken iki ihtiyat var. Birincisi İsrail Devleti ile Türkiye’de ikamet eden Yahudi kardeşlerimizin özdeş algılanmaması ve İsrail’e dönük tecritin anti-semitik bir saldırıya dönüşmemesidir. Geçmişinde Varlık Vergisi, 20 Kur’a Askerlik, 1934 Trakya Pogromu, sinagog bombalamaları gibi lekeler olan bir ülkede bu ihtiyat gayet isabetli olacaktır. İkincisi İsrail içerisindeki barışçı güçlerle diyaloğun ve dayanışmanın sürdürülmesi ve geliştirilmesidir. Çünkü dünyanın barışçı odaklarının ve Filistin ulusal hareketinin önemli bir kesiminin çözümden anladığı İsrail Devleti’nin ortadan kaldırılması değildir. Bizim anladığımız anlamda barışçıl çözüm, Filistinlilerin kendi kaderini tayin hakkının ve yaşama olanaklarının gözetileceği şekilde gerçekleşecek iki devletli çözümdür. Sayıları ne kadar az olursa olsun, bu akl-ı selime kulak veren ve kendi devletinin savaş severliği ile köprüleri atan İsrailli dostlarımızın varlığını unutmamalıyız. Onlar İsrail’in vicdanını ve onurlu geleceğini temsil etmektedir. Şu unutulmamalıdır ki, uyuşmazlığın taraflarından birinde hakim olan militarist eğilimler, diğer taraftaki militarizme pozisyon kazandırmaktadır. Bununla beraber, nedensellik ilişkisini yanlış kurmamalıyız. Bölgedeki savaşların ve sorunların esas kaynağı İsrail Devleti’nin siyonist politikalarıdır ve öncelikli olarak cephe alınması ve geri adım attırılması gerekenler de bu devleti yönetenlerdir. Türkiye’de İslami akımlar öncülüğünde süregiden muhafazakarlaşma eğiliminin bizlerde yarattığı iç politikaya ilişkin ruh hali, geniş bir koalisyon olan ve içinde İslami akımları barındırdığı gibi sol ve seküler gelenekleri de barındıran Filistin ulusal hareketine dönük bir tepkiselliğe dönüşmemelidir.

Yaşasın Özgür Filistin! Yaşasın Özgür Gazze! Yaşasın Uluslararası Dayanışmamız!

Senin Sesin Yenilgi Tanımaz! Bu Abluka Dağılacak!

Türk-Kürt, İsrailli-Filistinli, Müslüman-Hıristiyan-Musevi Yaşasın Halkların Kardeşliği!

Sosyalist Umut

Sosyal adalet, eşitlik, bağımsızlık ve sendikal haklarımız için 1 Mayıs 2010’da Taksim meydanında omuz omuzayız.1 mayıs sabahı Şişli-Cevahir Alışveriş Merkezi önünde saat 08:30′da buluşup “Yaşasın 1 Mayıs” pankartı arkasında Taksim’e yürümek üzere tüm dostlarımızı bekliyoruz.Emekçilerin uluslararası birlik, mücadele ve dayanışma gününde dünyanın tüm meydanlarını dolduracak sosyalistleri yoldaşça selamlıyoruz.

Yaşasın 1 Mayıs!

4 ŞUBAT’TA GENEL GREVE! 13:00’DA SARAÇHANE’YE!
HER YER TEKEL, HER YER DİRENİŞ!
HERKESE İŞ, HERKESE KAYITSIZ ŞARTSIZ İŞ GÜVENCESİ!
ÖZELLEŞTİRMELERE KARŞI KAMULAŞTIRMA VE İŞÇİ DENETİMİ!
YAŞASIN İŞÇİLERİN BİRLİĞİ!

SOSYALİST UMUT DERNEĞİ

AKP’nin yalanlarının ortaya çıkması için 1 yıllık uygulama yeterli oldu. Başlangıçta, bu genel uygulamaya karşı muhalif seslerin kısılması için getirilen, sigortanın özel hastanelerde de geçerli olması, katkı paylarının çok küçük olması gibi bazı kolaylıklar şimdiden terk edilmeye başlandı. Uygulama daha bir yılını doldurmadan, muayenede ve ilaç alımında katkı payları aşırı derecede yükseltildi, bazı tedaviler kapsam dışına çıkarıldı ve özel hastanelerden yararlanma koşulları zorlaştırıldı.

Esas olarak sağlık ve sosyal güvenlik hizmetlerinin ticarileştirilmesini ve özelleştirilmesini hedefleyen bu dönüşüm programının altında kalınacağı belli olmuştur. Yasalaşma sürecinde meslek örgütü TTB ve sendikaların “sağlıkta ve sosyal güvenlikte yıkım” diye ifade ettikleri olgu gündelik yaşamımızda görünür hale gelmiştir.

Hatırlanacağı üzere, dönüşüm programı ile ilgili AKP hükümeti ve taraftarları ile programa karşı çıkan kesimler arasında iki esaslı uzlaşmazlık vardı: Birincisi, sağlık ve sosyal güvenlik hizmetlerinin kamusal nitelikli mi, özel nitelikli olduğuyla ilgiliydi. AKP hükümeti ve taraftarlarının söylediği şuydu: bu tür hizmetlerin kamusal yanı olmakla birlikte, özel yanı da vardır ve bütün yükün kamuya yüklenmesi yanlıştır. Bu bağlamda bu tür hizmetlerin ticarileştirilmesi ve mümkün olduğunca hızla özelleştirilmesi gerekmektedir. Programa karşı çıkanlar ise bu tür hizmetlerin kamusal yanının ağır bastığını; finansmanın, üretiminin ve sunumunun kamu tarafından yapılmasının en doğrusu olduğunu; bu tür hizmetlerin piyasa koşullarına terk edilemeyeceğini söylüyordu. İkincisi, AKP hükümeti ve taraftarları dönüşüm programı sonrasında hizmet kalitesinin yükseleceğini,  hizmet sunumunun artacağını, sistemin finansman sorununun çözümleneceğini iddia ediyordu. Karşı çıkan işçi sendikaları ve meslek örgütleri ise teknik olarak bu sistemin pahalı olduğunu, Türkiye gibi refah düzeyi düşük ve kayıt dışı ekonominin büyük olduğu ülkelerde yürümeyeceğini, esnek üretimin giderek yaygınlaşmasıyla birlikte nüfusun büyük çoğunluğunun zamanla sistem dışına itileceğini iddia ediyordu. Bir yıllık uygulama hükümetin yalanlarını, kendi rakamlarıyla ortaya çıkarmış ve sendikaların ve meslek kuruluşlarının haklılığını teslim etmiştir.

Bu dönüşüm programı hem sağlık ve sosyal güvenlik hizmetlerinden yararlanan vatandaşlar hem de bu hizmetleri üreten çalışanlar açısından tam bir yıkıma dönüşmüştür. Yıkımı görmek için bazı rakamları görmemiz yeterli olmaktadır:

*  Muayene ücretleri son zamlarla birlikte %650 artırıldı.

*  Hastaneye yatan, ameliyat olan hastalara da katılım payı zorunluluğu getirildi.

*  Kriz bahanesiyle işten atılanlar, sadece işini ve aşını kaybetmedi, sağlık hizmetlerinden de mahrum kaldılar.

*  Anne babaları GSS primi ödeyemeyen 18 yaş altındaki çocuklar için kısıtlamalar, engeller getirildi.

* 2009 yılı Ocak-Temmuz döneminde sağlık harcamaları geçen yılın aynı dönemine göre %13,07 oranında arttı.

*  SGK’nın 2009 yılı Ocak-Temmuz dönemindeki gelir-gider farkı, geçen yıla göre olumsuz yönde % 5,2 arttı

*  SGK’nın ilaç harcamaları Haziran sonunda %20,2 oranında arttı.

*  Tedavileri uzun süren hastalar için verilen süresiz raporların geçerlilik süreleri en fazla iki yıla indirildi. Aynı uygulama çerçevesinde, bazı ilaçların kullanımı daha da kısıtlanarak 6 aya düşürüldü. Uygulama uzun süreli tedavilerde, kronik hastalarda, özellikle yaşam boyu ilaç kullanmak, tedavi görmek durumunda kalan hastalar ya da engelliler için her seferinde rapor alabilmek için zahmetli bir süreç izlenmesi anlamına geliyor.

*  Hastanelerde temizlik, yemek, güvenlik gibi hizmetlerin yanında doktor ve diğer yardımcı personelin de taşeronlaştırılması uygulaması başlamıştır.

* Sağlık hizmeti şimdiden %30 oranında özelleştirilmiş bulunmaktadır. Bazı uzmanlık alanlarında bu oran %50′yi de aşmıştır.

…..

Görünen o ki SSGSS tartışmaları yeniden başlayacaktır; çünkü insanların canı yanmaya başlamıştır. Bu bağlamda yine ilk girişimi emek örgütleri gerçekleştirdi.

18 Ekim’de hep beraber, geleceğimize sahip çıkmak için Kadıköy’deydik. Mitinge bizler de Sosyalist Umut olarak sloganlarımızla katıldık.

Bugüne kadar hükümetlerin bu kurumlarla eşgüdümlü olarak; eğitim, sağlık, sosyal güvenlik gibi kamusal hizmetlere ayrılan kaynakların azaltılması ve bu hizmetlerin ticarileştirilmesi, ücretlerin düşürülmesi, şirketlere doğal zenginlikleri yeni yatırım alanlarına dönüştürmek için çevre koruma standartlarının kaldırılması, tarımda küçük üreticilere yapılan desteklemelerin kaldırılması vs… gibi uygulamalar hayata geçirilmiştir. Amerika’nın diğer ülkelere göre daha fazla söz sahibi olduğu IMF, kamusal hizmetlerde ülkeleri tasarruf etmeyi zorlarken, bütçeden silah alımlarına ayrılan kaynaklarda tasarruf talep ettiği bugünlerde görülmemiştir.

1-7 Ekim tarihleri arasında üye ülkelerin üst düzey bürokratlarının, maliye bakanlıklarının, Merkez bankaları yöneticilerinin, özel kesim temsilcilerinin ve akademisyenlerin katılacağı IMF toplantısı İstanbul’da yapılacak. Toplantıda krize çözüm, toparlanmaya destek, ekonomik istikrarın sağlanması için finans sistemi reformları, yeni para ve maliye politikaları, borçlu ülkelerin durumu gibi konular üzerinde durulacak. Dünya emekçilerini sonu gelmez yoksulluklara, kölelik koşullarına mahkûm eden politikaların mimarları krizden çıkış ve ekonomik istikrardan söz ettiklerinde artık anlıyoruz ki sermaye sahiplerinin, mülklülerin egemenliklerini pekiştirecek yeni iktisadi yapılar öneriyorlar. IMF bürokratları, sermaye temsilcileri, neoliberal iktisatçılar “yeniden yapılanma” ve “yapısal reformlar” ifadelerini bütün toplumun çıkarınaymış gibi kullanarak küresel sermayenin sinsi çıkarlarını gizlemeye çalışıyorlar.

Türkiye’nin büyük sermayesi de bu denklemin dışında değil. Tıpkı Avrupa, ABD kökenli firmaların Türkiye’de yaptığı gibi Mısır, Hindistan, Tacikistan, Kuzey Irak gibi çeşitli ülkelerde gözü dönmüş Türk şirketleri zenginliklerini arttırmak için özelleştirme ihalelerine, fabrika ve finans yatırımlarına girişiyorlar. IMF’nin dünya genelinde ülkelere önerdiği iktisadi serbestlik düşüncesi ve uygulamaları Türk sermayesinin de önünü açıyor. Dünyanın dolar milyarderleri listesine bakıldığında, küresel kapitalizmle bütünleşen “Şu Çılgın Türkler”’in ne kadar büyük birikimler elde ettiğini bütün netliğiyle görebiliyoruz. Ekonomi dergisi Forbes’in yayınladığı 2004 yılı dünyanın en zengin dolar milyarderleri listesine 6 Türk işadamı girerken, 2008’de bu rakam hızlı bir artışla 35’e çıktı. Türkiye büyük sermayesinin temsilciliğini yapan TUSİAD’ın bugünlerde “IMF ile işbirliği halinde yapısal reformların sürdürülerek, uluslararası alanda Türk ekonomisinin rekabet gücünün artırılması” yönünde açıklamalar yapması tesadüf değildir. IMF talimatlarını uygulayan ülkelerin büyük ekonomik krizler yaşamalarına ve toplumun büyük bir kısmını yoksullaştırmasına rağmen hükümetlerin bu talimatlara uymasının ve ekonomik gelişimlerini bu yönde planlamak yolunda diretmesinin en büyük sebebi, Türk sermayesinin küresel kapitalizmle süregelen işbölümünde var olan pürüzlerin giderilmesi ihtiyacıdır. Bu nedenle IMF programları, Türkiye’de ulusalcı, milliyetçi çevrelerin ifade ettiği gibi dışarıdan Türkiye’ye tek taraflı olarak dayatılan programlar değildirler.

IMF’nin Türkiye, Latin Amerika, Afrika’daki gibi geç kapitalistleşen ülkeler için özel bir önemi vardır. Çünkü bu ülkelerde sanayi kapitalizminin üretken faaliyetlerini sürdürebilmesi yatırım malları, ara malları ithalatına bağlıdır. Bununla birlikte küreselleşme sürecinde bu ülkelere doğru hızlı mal ve hizmet hareketi başlamıştır. Bu durumun doğal sonucu Türkiye gibi ülkelerin süreklilik gösteren döviz borçlarıdır. Özellikle Türkiye’de yaşanan ekonomik krizler döviz kıtlığı ve kurlardaki anormal artışlarla kendisini göstermektedir. Sermayenin küresel ekonomiyle bütünleşirken yaşadığı sorunları ulus devlet ve IMF gibi uluslararası kurumlar çözüme uğratır. Ancak sermaye için çözüm anlamına gelen müdahaleler toplumun büyük bir kısmı için sorunların artması demektir. Geç kapitalistleşen ülkelerin dış kredilere olan talebi arttırdığından IMF ile yapılan anlaşmalar, yapısal uyum programları,  krediler her daim gündemde kalmalıdır. IMF,  kredileri önerdiği istikrar programlarının uygulanması şartıyla verir. IMF’nin hükümetlerle yaptığı bağlayıcı anlaşmalar ülkelerin özerk politika yürütebilmesi ve seçmen iradesinin iktisadi-siyasi kararlarda etkili olabilmesi olanağını giderek ortadan kaldırır. Bu nedenle küresel kapitalizmin sürekli değişen ihtiyaçları düzenleyici kurumlar hükümetler aracılığıyla parlamenter demokrasinin altını oyar. Bu nedenle demokrasi söylemi, ancak anti-demokratik bir iktisadi rejimin sorumlusu olan kapitalist sistemin eleştirisiyle tutarlılık kazanır. “IMF ile anlaşılsın” söylemi artık bir “iktisadi öneri” boyutunu çoktan aşmış ve emekçiler üzerinde faşizan bir dayatmaya dönüşmüştür.

Sonuç olarak sermayedarların ekonomik istikrar, reformlar, uyum programları gibi ifadeler arkasına gizlenmiş çıkarları IMF, DB ve DTÖ gibi kurumlar aracılığıyla, dünyanın bütün ülkelerinde emekçileri köleleştirmektedir ve işçiler, emekçiler, kadınlar için sermayenin hapishanesinde mahkûm olmak alınyazısı değildir. Kürt, Türk, Alevi veya Müslüman emekçiler artık kaderlerini IMF’ye, sermayeye ve onun devletine teslim edemez. Emekçiler küçüklü, büyüklü bütün işletmelerin üretim planlaması, gelirlerin bölüşümü gibi alınan bütün kararlarında söz sahibi olmak için işyeri düzeyinde örgütlenen sendikalar kurmalı veya mevcut olanları yeniden yapılandırmalıdırlar. İktisadi demokrasi konusunda adımlar atılmadan devleti daha etkin olmaya çağırmak, finansal sermayeye karşı sanayi yatırımlarını desteklemek, IMF kredilerine başvurmak sürekli krizler üreten kapitalizmin gelecekteki yeni krizlerine davetiye çıkarmak olacaktır.

AKP Hükümeti’nin 15 Ağustos’ta yayınladığı İşyeri Sağlık ve Güvenlik Birimleri ile Ortak Sağlık ve Güvenlik Birimleri Hakkında Yönetmelik bütün yetkilerin Çalışma Bakanlığında toplandığı, işyeri hekimliği hizmetlerini ve işyeri hekimliği eğitimini piyasaya açan bir yaklaşım taşıyor.

Yönetmelik 2003 yılından sonra Türk Tabipler Birliği ve birçok üniversitenin işbirliğiyle düzenlenen eğitimler sonucunda verilen ve geçerliliği yargı kararlarıyla saptanmış olan işyeri hekimliği sertifikalarının iptaline ilişkin düzenlemeler içeriyor. Bu düzenlemeler sonucunda sağlık hizmeti veren ticaret şirketlerine işyeri ortak sağlık ve güvenlik birimi kurma ve işyerlerine sağlık hizmeti satma hakkı tanınıyor. Kısacası yeni yönetmelik sağlık alanındaki ticarileşmenin çalışma hayatı alanındaki bir ayağını oluşturuyor.

İşyeri sağlık birimlerinin sağlık şirketlerince yürütülmesi durumunda, bu taşeron firmalar işverenle yaptığı ticari anlaşmanın sürmesi için işverenin tarafını tutacak ve çalışanın sağlık alanındaki pek çok hakkını uygulamasına engel olacaklardır. Türk Tabipler Birliği ve Tabip Odaları gibi kurumların lisans ve denetleme açısından devre dışı bırakılmaları, işyeri sağlığı gibi önemli bir konunun işverenlerin isteği doğrultusunda taşeronlara teslim edilmesi anlamına gelmektedir.

Yeni yönetmelik, işyeri sağlık birimlerinde hemşire ve sağlık memuru gibi yardımcı sağlık personeli istihdam etme yükümlülüğünü de kaldırıyor. Böylece işyerinde meydana gelebilecek kaza ve yaralanmalarda ilk müdahaleyi yapabilecek ehliyetli sağlık personelinin bulundurulmasına gerek kalmıyor. Bu çerçevede sağlık açısından riskler taşıyan alanlarda çalışan işçilerin durumunun herhangi bir kaza anında ne olacağının belli olmadığını söyleyebiliriz. Bu yönetmeliğin uygulandığı durumlarda işliklerde Tuzla’daki tersanelerdekine benzer iş cinayetlerinin çoğalacağını rahatlıkla öngörebiliriz.

Yönetmelikle işyeri hekimlerinin işçilerin işe giriş ve periyodik muayeneleri için ayırmakla yükümlü olduğu süre yılda 10 işçiye 30 dakikaya indiriliyor. Bu tek işçiye yılda 3 dakika demek. Kısacası zaten sağlık sisteminin içinde bulunduğu durum itibariyle pek çok hakkı elinden alınmış olan işçilerin işyerlerinde sağlık hizmeti alabilmesi ihtimali de ortadan kalkıyor.

AKP hükümetinin son icraatlarından olan bu yönetmelik hükümetin nasıl da burjuvazinin saflarında yer aldığının göstergelerinden birisidir. İşçi başına yılda 3 dakikalık muayeneyi uygun gören, işyeri hekiminin mesleki bağımsızlığı için herhangi bir düzenleme içermeyen; hatta tam tersine işyeri hekimini taşeron sağlık firması üzerinden patronla ilişkilendiren bu yönetmelik, AKP’nin halk kesimlerinden aldığı oylardan elde ettiği güçle kimlere hizmet ettiğini gözler önüne sermektedir. Bu çerçevede AKP’yi destekleyen halk kesimlerinin de desteklerini gözden geçirmeleri ve işçi sınıfının çıkarları çerçevesinde liberal saldırganlığa karşı birleşmeleri gerekmektedir.

Yukarıdaki söz iki yüz yıl öncesinden geliyor da olsa, günümüz hak ve özgürlük mücadelelerinin hayli çetrefilli ve uzun soluklu bir süreç gerektirmesi itibariyle, zamanının yaşam koşullarıyla sınırlandırılamayacak kadar devrimci bir edebiyatın ürünüdür.

Siyasal iktidarların sahip olduğu sonsuz araçlar itibariyle, karşısına çıkan gerek emek eksenli gerekse etnik temelli hak taleplerine karşı en sık başvurduğu yöntem sendikal örgütlenmeyi engelleme ve de tarihsizleştirip sınıflar üstü argümanlarla kitleleri meşgul etmektir. İşsizlik sigortasına el koyan, kamu emekçisinin toplu sözleşme hakkını elinden alan, tersanelerdeki ölümlere ses çıkarmayan ve bunların yanında Kürt halkının kurtarıcılığına soyunan yine AKP hükümetidir. Emek mücadelesinin önünde yıllardır barikatlar kuran AKP’nin kendini bu hususta birden “özgürlük savunucusu” ilan etmesi samimi olmamakla beraber gerçekçi de değildir. Zira bu demokratik açılım kimler içindir? Bir başka deyişle, Kürt toplumu homojen bir toplum mudur? Elbette ki diğer topluluklarda olduğu gibi burada da sınıfsal bir yapı vardır ve içinde sermayedarı da vardır emekçisi de. Farklı çıkar gruplarına sahip bir topluluğun, yukarıdan sunulan bu demokratikleşme paketinin alt metinlerine dikkat etmesi gerekir.

Güneydoğuda yıllardır süregelen çatışma ortamı ve devletin yarattığı toplumsal huzursuzluk, bölge genelindeki yatırımların önüne geçmiş, bunun yanında hükümet politikalarıyla ülke ekonomisinin yarısından fazlasını kapsayan tarım sektörü AB bütünleşme süreci doğrultusunda %5 lere çekilirken oransal olarak geri kalan kesim işsizleştirilmiş ve belli başlı merkezlere göç etmek durumunda bırakılmışlardır. İktidarın şimdiki manevrası ise, toplumsal hak talepleri anayasal düzlemde ele alınıp somutlaştırılması zorunlu olan bu topluma gerçek haklarını vermekten ziyade piyasa anlamında yıllardır atıl kalmış bu yatırım alanlarını sermayeye açmak üzerinden okunmalıdır. Bunu aynı zamanda Kürt toplumunun da kendi sermayedarlarına sahip olduğu gerçekliği doğrultusunda düşünmeliyiz.

Türkiye solunun etnik toplulukların hak mücadelelerine destek vermesi bir gereklilik olduğu gibi bu toplulukların kendi alan faaliyetlerinin dışında emek mücadelesine etkin bir şekilde katılımı, aşağıdan yukarı ve çok daha gerçekçi “demokratikleşme açılımlarını” ortaya çıkarması noktasında oldukça aciliyeti olan bir ihtiyaçtır. Bu tespit bu coğrafyada yaşayan diğer halklar için de geçerlidir. Uluslar arası hukuk jargonları ve strateji diliyle düşünmeye zorlanan/zorlanmış olan Ermeniler ve Türkiye halkları için mücadele etmiş olan Hrant Dink’in “sakıncalı” olmasının sebebi Ermeni olması olabilir ancak onu daha da “sakıncalı” kılan onun “Sosyalist bir Ermeni” olmasıdır.

“Barış” tan siyasal iktidarların anladığı bir tür uzlaşı halidir. Hak ve özgürlüklerin olmadığı bir ülkede barışın herhangi bir teminatı kalmayacağı gibi ondan söz etmek de mümkün değildir. Karaköy’deki Kürt balıkçının, Kumkapı’daki Rum meyhanecinin, Kapalıçarşıdaki Ermeni kuyum işçisinin ortak yanı emekçi olmalarıdır ve toplumu dikey olarak bölen iktidarlara karşı en güçlü cevap bu ortaklığın örgütleştirilmesiyle mümkündür.

Barışın bir uzlaşı talebi olmadığını, söylenmesi ve yapılması gereken daha birçok şey olduğunu haykırmak için 1 Eylül’de Kadıköy’de buluşmak üzere…