Disk’in öncülüğünde 2004 1 Mayıs’ında başlatılan “1 Mayıs emeğin birlik, mücadele ve dayanışma bayramını, emekçilerin dilediği yerde kutlamaya hakkı vardır” şiarı Türkiye siyasetinde büyük bir tartışmayı da beraberinde getirmişti. O tarihten bu yana her 1 Mayıs benzer tartışmalara sahne olmaktadır. Emekçilerin ve onların meşru örgütlerinin soruları hep boşlukta bırakılmakta, talepleri görmezden gelinmekte ve hep aynı nakaratların tekrarlanması şeklinde karşı saldırılar gelmekteydi. Fakat esas görülmesi gereken ise bu karşı saldırıların her yıl biraz daha azalması, değişmeyen nakaratları tekrarlayanların sayısal ve etki alanı bakımından gerilemesidir.

2007 1 Mayıs’ı, 1977 1 Mayıs katliamının 30. yıldönümüydü ve 30 yıldan beri emekçilerin demokrasi, insan hakları, hukuk devleti bağlamında ülkemizin yüzkarası olan bir olayın aydınlatılması yünündeki ısrarları görmezden gelinmekteydi ve yine emek örgütlerine karşı düşmanca tutum devam ettirilmekteydi. Bu durumun kırılması, emekçilerin özgüvenini yeniden kazanması adına bu defa geri adım atılmayacaktı ve atılmadı da. Disk’in çağrısına kulak veren emekçi kesimleri, polisin olağanüstü şiddet kullanımına rağmen,1 Mayıs alanına ulaşmak için, uzunca bir zamandır tanık olmadığımız, çok kontrollü bir mücadele ortaya koydular. İşte bu mücadelenin kendisi çok önemliydi ve bundan böyle bu kararlılığın devam ettirilmesi yönünde işaretti; yani emek örgütlerinin okuması buydu. Bu bağlamda 1 Mayıs’ın 1 Mayıs alanında kutlanması için 2008’de ve son olarak 2009’da aynı kararlılık devam ettirildi.

İşçi sendikalarının ve sosyalist örgütlerin son 3 yıllık 1 Mayıs mücadelesi ve buna karşı Hükümet ve Devlet yetkililerinin ortaya koyduğu açık tehdit, şiddet ve hatta terör tutumu son 30 yıllık tarihi daha bir anlaşılır hale getirmiştir.

Türkiye’de son birkaç yıldır, kısmi de olsa, tarihle yüzleşmenin yaşanmasına tanık olmaktayız. Tam da bu bağlamda işçi sınıfı cephesinin de söyleyecek sözleri olmalıydı; çünkü şimdilerde ucundan da olsa ortaya çıkarılan/varlığı kabul edilen devlet içindeki derin yapılanmalar asıl sınıf mücadelesini sabote etmek üzere kurulmuştu ve en büyük katliamları işçi sınıfına yönelik olmuştu. Demokrasi ve hukuk devleti adına bu tür yapılanmalarla hesaplaştıklarını iddia eden kesimlerin bu noktayı bilinçli olarak hep atladıklarına tanık olmaktaydık. Bu noktada yaşanan ikiyüzlülüğü, sahte demokratlığı açığa çıkarmak emekçi sınıflara düşüyordu; bu başarılmıştır. İşçilerin Taksim’e çıkmalarının engellenmek istenmesinde öne sürülen saçma sapan gerekçeleri bir tarafa bırakırsak, asıl derdin esas olarak zamanında bir takım derin yapılanmaların gizli anayasalarına koydukları kanunları uygulama ısrarı olduğu ortaya çıkarılmış ve derin yapıların derinliğine ışık tutulmuştur. “İstanbul valiliği ve emniyeti İstanbul’a 1 Mayıs’ta sıkıyönetim hali yaşatırken hangi kanuna dayanıyor?” sorusu makul demokratları ifşa etmiş ve netice olarak birçoğu bu sefer susmak zorunda kalmıştır.

Yaşanan son 3 yılın 1 Mayıs’ı işçi sınıfının kendi özörgütlerine daha fazla güvenmesinin ve daha fazla güç vermesinin de önünü açmıştır. Yıllardır duymazdan gelinen somut bir talep karşılanmak durumunda kalınmıştır: 1 Mayıs, uzunca bir aradan sonra tekrar resmi tatil ilan edilmiştir. Bu verilen mücadelenin ürünüdür.

Diğer yandan emek örgütlerinin ekonomik kriz ve onun getirdiği işsizlik, açlık, yoksulluk; sosyal- siyasal haklar vb. diğer yakıcı taleplerinin yeterince dillendirilememesi, emek cephesi adına bir sıkıntımız olmuştur. Bu sıkıntı ve eksiklik genel olarak kabul edilen bir durum olduğuna göre, emek örgütlerinin ve sosyalist örgütlerin bundan böyle çabalarını bu yöne yoğunlaştıracağını bekleyebiliriz. Bu noktada, özellikle emek örgütlerimize karşı yıpratıcı eleştirel bir tavır takınmak yerine, 1 Mayıs süreciyle yakalanan olumlu durumu da dikkate alan bir yerden yapıcı-var edici katkılarımızı sunmamız gerekmektedir. Diğer türlüsü, çeşitli gerekçelerle yapılabilecek suçlamalar sekterlikten öteye gidemeyecektir ve hiçbir karşılığı da olmayacaktır.